Przepisy, kliknij w foto!

aatinyDSC_2385.jpg

Instagram

  • Challah goodness challah instabread delicioso homemade delicious chaka
    2 tygodnie ago by tattoomybroccoli Challah goodness #challah #instabread #delicioso #homemade #delicious #chałka
  • Here I was getting my pizza without cheese Still delicioushellip
    2 tygodnie ago by tattoomybroccoli Here I was getting my pizza without cheese. Still delicious, especially when you have no choice ;) Yum! #pizza #instapizza #pizzabakeren
  • So I made a pasta bake with a dairy freehellip
    3 tygodnie ago by tattoomybroccoli So I made a pasta bake with a dairy free bechamel sauce and vegan cheese on top. I know dairy free bechamel is an abomination but I really can't have any milk products and miss my favourite sauce terribly so decided to experiment with margarine, soy cream and soy milk. It was delicious! #dairyfree #pasta #instapasta #nodairy #pastabake #delicious #delicioso #deiligmat #soymilk #bechamel
  • Experimenting more with the pear cake and it was delicioushellip
    4 tygodnie ago by tattoomybroccoli Experimenting more with the pear cake and it was delicious again! #pearcake #pear #homemade #instabake #delicioso #sweettooth #kake
  • Good to have a homemade dinner on a Saturday Thehellip
    2 tygodnie ago by tattoomybroccoli Good to have a homemade dinner on a Saturday. The chicken was big, so it took forever to roast, but we waited patiently:) #instachicken #delicioso #homemade #instadinner #yummy #deilig
  • Nothing more comforting than a homemade challah homemade challah instabakehellip
    2 tygodnie ago by tattoomybroccoli Nothing more comforting than a homemade challah. #homemade #challah #instabake #delicioso
Listopad 2017
P W Ś C P S N
« lut    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Statystyki

  • Wszystkich wizyt: 38959
  • Dzisiaj wizyt: 2
  • Wszystkich komentarzy: 1035

Archiwa

pogoda

Ani po norwesku, ani po angielsku, ani po polsku!

W tym roku postanowilam naprawde obchodzic urodziny. To w koncu moje 32. Trzydzieste byly dwa miesiace po smierci mojej mamy i w ramach swietowania siedzialam z L. w restauracji smutna. Bylo to tutaj, w Drammen. Swiecilo slonce, upal jak szalony i nic mi nie smakowalo. Nie mozna sie cieszyc urodzinami dwa miesiace po smierci mamy. Nie mozna i tyle.

Potem w moje trzydzieste pierwsze urodziny byl slub brata L. Znow nieznosny upal, a tradycyjne, norweskie wesele, to ciagnacy sie godzinami obiad z wieloma przemowieniami. Sytuacji nie poprawialo to, ze zepsula sie klimatyzacja i siedzielismy w sto osob w dusznej sali, w ktorej temperatura dochodzila do miliona stopni, ani to, ze ja nie rozumialam ani slowa z tych przemowien. Naprawde dobrze, ze bralam wtedy antydepresanty, bo na trzezwo tych osmiu godzin powolnego gotowania sie zywcem wsrod niczym niezmaconej nudy chyba nie daloby sie przezyc.

Za to trzydzieste drugie urodziny zostaly zmuszone do nadrobienia za ostatnie dwa lata. Zaczelam od tego, ze zaproszenia rozsylalam (internetowo) juz od lutego (na lipiec). Zrobilam piknik w parku, wsrod pieknej zieleni oraz pogody, ktora tym razem byla wzorowa. W moim slowniku piekna pogoda, to na pewno nie upal. W tym roku bylo wrecz bosko, 22, moze 23 stopnie, slonecznie i lekki wietrzyk. Mozna bylo robic piknik jak z filmow kostiumowych. Zjawilo sie duzo takich bardzo fajnych osob, ktore tu w Norwegii sa dla mnie duzym wsparciem. Byli to w duzej wiekszosci Norwegowie. Dostalam cale siaty roznych kuchennych gadzetow, ktore oczywiscie sprawia mi kupe radosci. Juz niektore testuje. Wszyscy wcinalismy kielbaski z grilla,  a ja przynioslam 91 muffinek. Mialo byc sto, ale nie chcialo mi sie juz w ostatniej chwili robic tych ostatnich 9, wiec 91 tez starczylo, a wrecz bylo ich za duzo.

Nie udekorowalam wszystkich, ale kilkanascie takich cudeniek bylo.

Tak powinno byc w kazde urodziny. Zeby mozna bylo nakarmic przyjaciol swoimi wypiekami.

 

Jak tylko skonczyla sie urodzinowa niedziela, ja wzielam sie za nauke norweskiego.

Dwie dziewczyny i ja mamy teraz taki uklad z naszym nauczycielem, ktory teoretycznie ma wolne, ze ten kochany czlowiek spotyka sie z nami raz w tygodniu na godzine, pod warunkiem, ze same w domu przerobimy caly rozdzial. Tak wiec w poniedzialek i we wtorek przekonalam sie, ile to jest roboty. Siedzialam nad tym lacznie pietnascie godzin, aby dzisiaj (w srode) moc uczestniczyc w spotkaniu. Spotkanie tez mnie wymeczylo, bo to nastepna godzina pracy nad jezykiem, a potem jeszcze nasz ukochany nauczyciel sie rozgadal i opowiadal nam troche historie swojego ciekawego zycia. O tym, jak mieszkal na samej polnocy Norwegii i co tam robil. Bylo to naprawde pochlaniajace, ale oczywiscie po norwesku.

Tak wiec teraz jestem warzywem. Ani po norwesku, ani po angielsku, ani po polsku nie potrafie juz dobrze myslec. Ale nie narzekam oczywiscie. To wspaniale, ze moge sie uczyc, naprawde doceniam to.

 

A jako trzeci nius, to z Polski przywiezlismy Babci wozek inwalidzki, dzieki ktoremu wreszcie moge Babcie zabierac na wycieczki po pieknych spacerowych sciezkach naszego miasteczka. Babcia jest po prostu zachwycona. Dzisiaj nad rzeka tak sie cieszyla, ze sie rozplakala. A potem dolaczyl do nas wracajacy z wyprawy w tutejsze wzgorza L. i oczywiscie zaczely sie wyglupy w stylu udawania, ze wjedzie wozkiem do wody, w krzaki itd. Babci jakos te jego psoty nigdy sie nie nudza, wiec smiala sie na calego. Ona go wprost uwielbia.

 

z przyprawami troche w stylu indyjskim

Moja druga jesien w Norwegii powoli zamienia sie w zime. Dzisiaj wychodzac do sklepu czulam jakby poczatki lekkiego mrozu szczypiacego mnie w nos, podczas kiedy w Polsce podobno 20 stopni. :)

Zrobilam dzisiaj zupe z kalafiora i brokulow z przyprawami troche w stylu indyjskim. Babcia patrzyla na te zabiegi robienia zupy z powatpiewaniem, ale potem zjadla cala miske i bardzo jej smakowalo. Fajnie, ze w tym wieku (86 lat) jest w stanie jej zasmakowac cos nowego.

 

Pracy dalej nie mam, nawet nie chce mi sie o tym pisac. Mam rece, nogi i leb na karku i nie mam pracy. Nie jest to wcale fajne uczucie. Zyje, jakbym byla na emeryturze. Rano sniadanie, moze potem do sklepu, potem kawa, poszukac troche pracy, potem sie biore za robienie obiadu, troche sprzatam, zrobie pranie… Moje cale zycie po prostu zwolnilo do slimaczego tempa. Nie pomaga mi to na depresje niestety. Najszczesliwsza sie czulam, jak bylam wolontariuszka na tutejszym festiwalu i mialam roboty po uszy.

 

 

Na moim blogu kulinarnym ostatnio leczo:

lecso

znow do Polski i znow na za dlugo

Teskniacej mizerii bedzie teraz ciag dalszy, bo juz pojutrze wybieram sie znow do Polski i znow na za dlugo, bo prawie dwa tygodnie. Wroce w sam raz w nasza z L. czwarta rocznice, czyli piatego Maja. Nie mam pojecia, kiedy minely cztery lata. Ciagle mam wrazenie, ze wszystko w naszym zwiazku jest takie nowe i ekscytujace.

Nagle zrobila sie wiosna i ciepla pogoda. Zupelnie sie od takich prawdziwych zmian pogodowych odzwyczailam w Irlandii. Teraz moje Drammen cale skapane w sloncu i zrobilo sie tak pieknie.

 

 

 

Jesien, prawdziwa jesien.

Sluchajcie, jesieni nie widzialam od chyba osmiu lat. W Irlandii jej po prostu nie bylo, a o ile byla, to na pewno nie taka kolorowa i w Cork nie bylo takich drzew itp.

A teraz jest taka jesien, ktora wlasnie kojarzy mi sie ze Slaskiem i jakis sentyment mi sie do tego Slaska wlaczyl niesamowity. Teraz mieszka tam moja Babcia ze strony Mamy. Jakos stara sie pozbierac po smierci swojej corki, za co ja szczerze podziwiam, bo nie wiem, jak ona potrafi byc taka silna. Mieszka teraz z siostra, wczesniej mieszkala z moja Mama.

A ponizej jesienne Drammen:

 

Kastanjer

A wiecie co ja dzisiaj robilam? Wyciagnelam L. do parku obok naszego domu i zbieralismy kasztany. L. pytal mnie po co mi one, ale nie umialam mu wytlumaczyc. Po prostu musialam ich nazbierac cala siatke, a w domu wlozyc do szklanej wazy, zeby sobie na nie patrzec.

Kiedys, jako male dziecko mieszkalam na poludniu Polski w Tarnowskich Gorach i moj ukochany dziadek zabieral mnie do parku wlasnie na zbieranie kasztanow. Nie mam pojecia po co, albo co sie z nimi pozniej dzialo, ale ich szukanie to jedno z moich najlepszych wspomnien.

A do tego ilestam lat w Irlandii. Widzialam tam chyba cztery drzewa, ale zadne z nich nie bylo kasztanowcem, to na pewno.

 

Nazbieralismy wiec tych kasztanow, podczas kiedy ja mialam kryzys energetyczny, poniewaz wczoraj w nocy nie moglam za chuja zasnac, az zrobila sie godzina 4:33am. Lezalam w lozku i robilam sobie pranie mozgu kosztem wlasnego zdrowia psychicznego. Wtedy to postanowilam obudzic L. glosnym placzem, lkaniem i plakac mu o tym, ze kiedy moja Mama byla w szpitalu, to lekarze po prostu pozwolili jej umrzec. Czasami tak mysle i nie umiem sie pozbyc tych mysli, chociaz to naprawde jej nie wskrzesi. W koncu L. udalo sie mnie uspokoic, napodawac mi kilogram chusteczek i o piatej trzydziesci czulam sie wreszcie spiaca. Pospalam sobie wiec az do dziesiatej, tak wiec przy zbieraniu kasztanow o szostej po poludniu nagle dopadl mnie kryzys. Ale jakos go przetrwalam i dalej tu siedze, mimo, ze jest jedenasta wieczorem.

 

A kasztany po norwesku to kastanjer, wymawia sie prawie tak samo, jak po polsku.

Nie jakies glupie chestnuts.

 

Nie zapomnialam L. podziekowac, ze dzieki niemu przeprowadzilam sie do miejsca, w ktorym sa prawdziwe pory roku. Nie widzialam takiej kolorowej i pieknej jesieni od osmiu lat!

Pozdr.

J.